Onbegrip 2

hoegaathetmetje

Weet je wat het zo pijnlijk maakt? Het feit dat er veelal niet over gesproken kan worden. Een ander die er niet mee om kan gaan en alles negeert at er ook maar mee te maken heeft.
Als je gevraagd wordt hoe het met je gaat willen ze de waarheid niet horen, omdat ze er niet mee om kunnen gaan. Er ligt en groot taboe op en maakt het alleen maar lastig en ingewikkeld. Maar als je bijvoorbeeld kanker hebt en je vertelt dat het niet zo goed met je gaat is er alle aandacht en begrip voor. Misschien wel door het vertrouwen in artsen en anders dat alles geprobeerd is. Als je bent opgegeven en dus doorgaat door dus bijvoorbeeld kanker is er alle begrip. Het blijft lastig, maar het is onvermijdelijk. Ben je psychisch ziek en wil je dood, dan is het belachelijk of iets. Geen begrip, want je bent niet ziek. Je bent wel ziek, alleen op een andere manier. Nee, dan is het aanstellerij en dus gaat men het negeren. (*Dat ik zeg je bent wel ziek, bedoel ik dat er wel iets is waar je mee kampt en dat het niet altijd maar aanstellerij is zoals veel mensen het beoordelen en dus negeren.)

Men ziet niet hoeveel pijn ze een ander daarmee doen. Maar om nou te zeggen wat de vraag ‘hoe gaat het met je?’ met je doet.. Nee! Dat is kwetsbaar opstellen en zal het contact niet ten goede komen. Óf het wordt (ook) genegeerd en kwetst je weer, óf de ander voelt zich terechtgewezen en besluit het helemaal niet meer te vragen en nog meer afstand te nemen. Dan liever het lege sociale antwoord dat geaccepteerd wordt. Op die manier bescherm je jezelf ook van de pijn.
Geen risico’s nemen daarin, want je kan jezelf soms al genoeg kwellen.

i know youre not

Hoe vaak die je dit wel niet?

Het is mooi als je zelf weleens door datzelfde antwoord van een ander heen kan kijken. Dan is de keus aan jou wat je ermee doet. Afhankelijk van wie het is en waar je bent. Context een erg belangrijke factor. Bij sommigen reageer je misschien expres niet meer. Jezelf ook beschermend, omdat je de enige was die echt investeerde in het contact. Zij zuigen jouw energie weg en die heb je zelf genoeg nodig. Vooral als je zelf verder wil komen. Als je af wil van die leegte.
Terugtrekken op de bank is ook niet goed, maar wel mogelijk jouw manier om bij te tanken.
En als je veel op jezelf bent (hoe sh*t soms ook), kan het ook niet misgaan in het contact met anderen en heb je op dat vlak ook geen last van je diagnoses.
Hoe eenzaam soms ook, je moet er dan misschien ook vaak niet aan denken om je onder de mensen te begeven. Dan “moet” alles weer sociaal verantwoord en dat doet dan weer zeer.

Nee, de vraag ‘hoe gaat het met je?’ kan dilemma’s geven en kan pijnlijk zijn.

XOXO

Advertenties
Geplaatst in filosoferen..., life | Een reactie plaatsen

Onbegrip 1 (Stigma)

Het is apart hoe de wereld verdeeld is, maar vooral ook hoeveel vooroordelen men heeft. Als men hoort dat je kanker hebt vinden ze het heel erg, wensen je sterkte, vragen hoe het herstel gaat etc. Er is aandacht voor en er mag aandacht voor zijn. Je bént de kanker niet, je hébt het.
Maar dat is toch ook zo met een psychische ziekte? Je hébt het, je bént het niet! Maar wat staat daar aan de deur? O, het is het stigma dat erop rust.

download

Al die stigmatiserende labels…

Nicky heeft trombose gehad, ze is het niet.
Nicky heeft een gebroken hand gehad, ze is het niet.
Nicky heeft CPTSS, maar ze is het niet.
Nicky heeft BPS (of ERS), maar ze is het niet.
Ja, ze vertoont kenmerken ervan, maar dat is bij een kankerpatiënt net zo.

Kanker kan behandeld worden en zo niet, kan het leven zo aangenaam mogelijk gemaakt worden. CPTSS en BPS net zo. Er is mee te leren leven om een zo aangenaam mogelijk leven te leiden. Waar zit dan toch dat verschil? Omdat het in je hoofd zit ben je gek? Hoe zit dat dan met een herseninfarct en diens gevolgen? De wereld is zo krom…

Nicky loopt niet te koop met haar CPTSS en BPS, maar ik zwijg er ook niet over. Zal het niet meteen zeggen en misschien later ook niet altijd, maar schamen ervoor weigert ze te doen. Haar ervaringen (trauma’s) en gedachtepatronen geven haar al genoeg schaamte. Daar zwijgt ze over, maar niet over haar diagnoses. Daarbij voldoet ze ook niet aan het stereotype beeld.
CPTSS: veteranen, politieagenten etc. Herbelevingen, emotioneel instabiel, gevaarlijk..
BPS:manipulatief, extreem impulsief, agressief en altijd suïcidaal en automutilerend.

Mensen leren haar kennen zoals ze is. En ja, intern speelt er echt zoveel, maar van buiten is ze (veelal) kalm en spontaan. Vrolijk. Ja, maskerend gedrag, maar dus niet kloppend bij de stereotypering. Als mensen later horen wat ze heeft, zegt ze er vaak bij:

‘Maar dat maakt me niet ineens iemand anders. Ik ben nog steeds degene die je hebt leren kennen. Ik ben niet ineens iemand anders, omdat ik een labeltje heb.’

Je ben toch ook nog steeds jij, als je kanker hebt?

In Nicky’s geval, ik kan niet voor iedereen spreken, heeft zij veel moeite met zichzelf en haar emoties. Een intern probleem dat met grote uitzondering aan de oppervlakte komt in het bijzijn van anderen. Ik doel nu vooral even op woede. Ze onderdrukt het en laat het er later in haar eentje eruit, omdat het er wel uit moet.

Door haar verleden heeft zij bepaalde gedachtepatronen en overtuigingen over zichzelf ontwikkeld. Wat resulteert in haar BPS kenmerken. Die ervaringen hebben ook haar CPTSS ontwikkeld.

Zo kan het lopen door een gang met allemaal leerlingen op een middelbare school haar ineens triggeren en is zij terug in het verleden. Gevoel en houding inclusief. Nicky had het door (leerproces uit haar therapie) en voelde het verdriet, het willen huilen en vluchten. Ze vermande zichzelf, kon niet gaan vluchten. Rechtop lopen, borst vooruit en zichzelf sterk opstellen. Niemand kan haar raken. Vijf minuten duurde het denk ik, maar dat was wel heel erg vermoeiend voor haar. Maar ze vluchtte niet, net als vroeger. Onthechten en beschermen. Maar zo ineens kan dat opkomen, zonder echte reden.
Ik denk dat ik wel kan stellen dat haar CPTSS en BPS sterk aan elkaar gelinkt zijn.

Ondanks dat blijf ik dit krachtig vinden van haar:

“Ik ben niet mijn diagnose, ik héb mijn diagnose.”

Op de plek ‘diagnose’ kun je van alles invullen. Check maar: ‘ik ben niet mijn BPS en CPTSS, ik héb CPTSS en BPS.’
Zoals met elke ziekte dat ook kan: ‘ik ben niet mijn kanker, ik héb kanker.’

Haar diagnose maakt haar niet ineens een ander mens. Zij is nog steeds degene die je hebt leren kennen.

XOXO

PS Met therapie wordt zij hooguit een betere versie van zichzelf.

o-ROBOT-HUGS-570

Als we lichamelijke ziekte zouden behandelen als psychische ziekte

 

Geplaatst in filosoferen..., life | Een reactie plaatsen

Runningshoes

Ik moet het toegeven, het klopt wel..

Ik moet het toegeven, het klopt wel..

Gisteren even op jacht geweest naar nieuwe hardloopschoenen. Ik wilde er toch maar een paar bij, want die Pegasus 27 zijn toch wel erg oud.. Ze lopen heerlijk en qua kilometers nog niet aan vervanging toe, maar toch wilde ik nieuwe erbij. Mede als beloning dat ik mijn kinder-EHBO theorie zo dik gehaald heb. 96% maar liefst!!

Dus braaf langs de hardloopwinkel gegaan om goede schoenen te krijgen. Ik had neutrale schoenen, omdat ik net begon met hardlopen, 4,5 jaar geleden.. En in die tussentijd zijn er vele lange pauzes geweest en vele nieuwe pogingen om weer te beginnen. Wat ik een aantal weken volhield – tot een wedstrijd bijvoorbeeld- en toen weer liet verslonzen.

Nu moet ik dus gemotiveerd blijven.

Ik loop de winkel in en vertel dat ik nieuwe schoenen wil, waarbij ik ook vaker het bos in wil gaan, waarschijnlijk. De omgeving is er perfect voor in elk geval. Maar het meeste zal ik toch op asfalt lopen (of de verharde zandpaden). Advies: de dempende normale hardloopschoen in plaats van de speciale trailschoenen die übergeschikt zijn voor hardlopen op een zachte ondergrond.
Hij pakte er even een paar bij na het bekijken van mijn oude schoenen. De Pegasus 32 kwam tevoorschijn. Nou, die zat meteen al niet lekker.. Dus over naar een ander merk. Allerlei merken geprobeerd, stukjes op gerend in de winkel en diverse filmopnames later de geschikte schoen gevonden. Nu  blijkt dus dat ik overpronantie heb, dus ondersteunende, corrigerende schoenen moet dragen. Niet het leukste om te horen.. Maaarrrrr alles voor een betere loophouding EN het verklaart meteen de problemen in mijn knie. Dus niet alleen maar het gevolg van het ongeluk in februari dit jaar.
Laat ik nou ook net van die lekker grote voeten hebben, waardoor ik hier dus op de mannenschoenen uitkwam.. De Pegasus 27 waren toch wel een vrouwenmodel. Ach, ik ben alsnog superblij met mijn schoenen, lekker donker, dus die kunnen – uiteindelijk als ik het aandurf- makkelijker vies worden..

Tja, het gaat bij hardloopschoenen niet om het uiterlijk..

Dan de grote uitdaging.
Inlopen met wandelen, lange afstanden nu nog op de oude schoenen (waarbij je het liefst de nieuwe aandoet, vooral omdat die goed ondersteunen en blessures voorkomen), en korte afstanden op de nieuwe. Om zo te wennen aan de andere schoenen.

Helaas moet ik daarbij ook afscheid nemen van mijn nike+sportband. Dat systeem is zo verouderd – maar werkte nog met de Pegasus 27-, waardoor ik op zoek moet naar iets nieuws. Een horloge waarschijnlijk tegenover de app, want ik vind het erg prettig om mijn snelheid een beetje in de gaten te kunnen houden. Dan kan ik er iets makkelijker op letten dat ik mijzelf niet meteen voorbij loop.

En oke, ik moet het toegeven. Ik ben nog geen echte hardloper. In elk geval niet wat het weer betreft.. Ik was erop voorbereid dat het vandaag zou regenen (moehoe 😦 ), maar die wind…. Die wind zit mij nog het meeste tegen. Dikke windvlagen trekken voorbij en als ik al naar buiten kijk, krijg ik het al helemaal koud. Dus zit ik lekker warm binnen met een kopje thee.

Ze zeggen dat je een hardloper bent als je hardloopschoenen het duurste paar schoenen is wat je bezit, nou dat kan ik wel beamen. Het zijn zeker de duurste schoenen die ik bezit. Maar ik wil dan ook niet het risico lopen op blessures door op slechte, goedkope schoenen te lopen. Zou jij dat risico wel nemen? Daarbij ben ik ook niet de makkelijkste met schoenen, dus ik offer mijn voetjes soms toch wel enigszins op.. Maar niet dat ik er niet op kan lopen: waardoor ik meer gympen bezit dan schoenen met hak. Wat een drama vind ik die dingen, hoe vrouwelijk het soms ook staat.. Maar een hele dag daarop werken, lopen of iets… Nee, niks voor mij. Tenzij ik misschien een kantoorbaan zou hebben, maar ook daar past mijn overgrote deel van mijn kledingstijl niet bij… Netjes is soms leuk.

In elk geval ben ik blij met mijn nieuwe schoenen en hoop ik er vele kilometers op te mogen maken.

xoxo

Geplaatst in hardlopen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Running

Ja ja, ik heb de hardloopschoenen weer aangetrokken. Niet om bezig te zijn in de sportschool, maar om ook daadwerkelijk weer te gaan hardlopen, buiten en niet zwetend in de sportschool bezig te zijn. Ik doe dat ook nog steeds, krachttraining is cruciaal, maar de conditie moet ook meegenomen worden.

Daarvoor moet ik wel altijd even over een flinke drempel.

Ik heb een stok achter de deur nodig om dan ook daadwerkelijk te blijven trainen. Zo niet, dan geef ik er nogal makkelijk de brui aan. Helaas wint dat mooie stemmetje in mijn hoofd dan..

herkenbaar gevecht

herkenbaar gevecht

‘Het is te koud’, ‘het regent’, ‘je bent te moe’, ‘je kan het toch niet’ etc. Ook  tijdens het rennen is het een bekend gevecht in mijn hoofd. Mijn hoofd zegt te stoppen, op te geven, maar ik moet doorgaan. Ik zoek allerlei smoezen om niet te gaan..
Maar nu niet meer, nu MOET ik de deur uit. Doe ik dat niet, train ik niet en zal de wedstrijd – die mooie stok achter de deur in combinatie met motivatie van een goede vriendin- niet te doen zijn. Wat werkte haar lopen motiverend op mij toen het zo mistig en miezerig was! Al weet ik het nog niet zo goed met regen.. Soppen in de schoenen, blaren snel vormend… O de ellende die een hardloper door kan maken. Jaloers dus op de mensen die dan gewoon blijven lopen!

Die stok achter de deur, die heb ik nu nog nodig.

Het wonderlijke feit – ervaren en heel veel ‘lopers’ zeggen het ook- is dat het echt werkt om je beter te voelen. In elk geval erna. ‘Yes, toch maar even mooi gedaan of gegaan’. Positieve berichten voor jezelf. Het voelt goed, voel me erna -na het uitpuffen- veel energieker. Het is nog niet genoeg om te blijven lopen uit mijzelf, daarvoor zit ik nog teveel in de trainingsfase denk ik. Ik hoop dat ik, zodra ik langer achtereen kan lopen, dat geweldige gevoel onderweg mag beleven. Dat ik dan die kick opzoek die het hardlopen kan geven.

True

True.

Ze zeggen ook dat het je hoofd leegmaakt. Ik denk niet zoveel tijdens het lopen, maar ik ben 1 keer wel gaan lopen toen ik erg boos was. Woest bijna. Ik kwam met een zó veel rustiger hoofd terug. Geweldig! Dat gevoel wil ik elke keer wel bereiken! Op een actieve manier die overdaad aan gedachten kwijtraken. Het ordent de gedachten. Ik kan dat door die ene ervaring alleen maar beamen! Ik voelde mij zoveel beter!!

Nou kwam ik er vandaag toevallig achter dat mijn sportband niet meer goed werkt. Althans, de afstand blijkt  dus helemaal niet te kloppen.

Ik dacht echt dat ik superlangzaam was

-40min 5,8 km…. – blijkt hij dus niet meer goed gekalibreerd te zijn, want de werkelijke afstand – volgens Google-  is 6,8 km. Laat dat nou net even de afstand zijn van de Aalden Rondomme op 9 januari 2016. En dan loop ik nu dus nog met wandelpauzes ertussen. Dat betekent dat ik alleen maar sneller kan worden… En gezien mijn planning – lekker rustig opbouwen van 1 trainingsdag van de loopgroep 2 keer in een week te lopen (ik zit net even wat hoger qua loopniveau momenteel)- dus lekker rustig is, plan ik er dezelfde week soms nog een derde training in met intervaltraining. Maar die intervaltraining is optioneel, het moet wel in het dagelijkse schema passen. Tenminste, in mijn drukke weekschema wat soms voller is dan de andere week. En mijn lichamelijke gezondheid niet te vergeten.
Al geef ik die niet toe qua sommige dingen. Dan bestaat de blessure even niet.cbc6125c983c423148e550362ff1b9f6Niet verstandig, maar ik weet dat ik met deze blessure gewoon moet blijven bewegen. Dan maar even pijn naderhand, ik kan altijd bij de sportschool – fysio – weer in overleg.. Maar trainen blijf ik, dit keer zal niks mij tegenhouden!

Ik hoop toch echt dat ik met gemak – wat is gemak?????- de finish haal. Compleet hardlopend en het allerliefst met ook nog een beetje redelijke weersomstandigheden.

Please mother nature, be gentle with me!

Goodluck to all the runners out there and keep enjoying the seasons and your running!

xoxo

Geplaatst in hardlopen | Een reactie plaatsen

CreatiefNature

DSCN2809

Toch wel een heel apart gezicht…

Geplaatst in creatief, natuur | Een reactie plaatsen

Week van het pesten

Het is de week van het pesten. Hartstikke leuk zo’n speciale week ervoor, maar er zou altijd extra aandacht voor moeten zijn. Niet alleen deze ene week. Uiteraard zijn er genoeg mensen, scholen, groepen etc. die hier altijd mee bezig zijn, maar verzakt de aandacht soms niet? Wordt er soms niet vergeten hoeveel er buiten het zicht gebeurd? Dan is het lastig aanpakken, dat besef ik mij ook heel goed.

f63372ed63c797231e73993794594f5e

Woorden doen meer dan je denkt..

Maar wat als een kind niet meer naar je toe durft te komen?

Het kind is bang geworden voor de gevolgen. Dat kan zijn nog meer gepest worden, omdat je ‘klikte’ bij de juf/meester, ouder, bekende, … [vul zelf maar in].

Dat kan ook zijn, dat het kind bang is om zelf de schuld te krijgen. Dan heb je het over heel andere gevolgen. Er is helemaal geen veilige basis meer voor die kinderen. Is dat niet het belangrijkste? Een kind een veilige omgeving geven? Wat dus als die veilige omgeving weg is? Dan leeft het kind in voortdurende angst en onzekerheid. Dat is toch niet de omgeving waarin je een kind wil laten opgroeien? Hoe hard zetten wij ons niet in voor al die kinderen in andere landen, die geen dak boven het hoofd hebben, geen voedsel, geen verzorgers meer? Doen we voor de kinderen in onze eigen omgeving wel net zoveel?

Ik ben zo’n kind dat zelf de schuld kreeg. Ik weet dus heel goed hoe het is om gepest te worden, jaar in, jaar uit. ‘Zei je dan niks tegen de leerkracht’, vraag je je misschien af. Jawel, maar dat hield snel genoeg op. Ik zou het allemaal wel zelf uitgelokt hebben. Nee, je was zelf begonnen door van je af te slaan en schoppen. Een overlevingsstrategie die ik mijzelf had aangeleerd. Waarom zou ik naar de juf of meester gaan als ik toch zelf straf kreeg. Dan ging ik het wel op mijn eigen manier oplossen. Niet de meest ideale manier natuurlijk, maar mijn omgeving was er niet voor mij om mij te steunen. Zij namen mij niet serieus. Ik ben altijd al een “vechtertje” geweest. Ik moest wel.

tumblr_nb24bsbIyQ1s8uobeo1_500

Overleven of…?

Ik moest overleven.

Als je altijd maar te horen krijgt dat het aan jou ligt, dan ga je er uiteindelijk in geloven. Alles wat misging, had ik zelf veroorzaakt. Dus nee, ik ging niet meer naar een leerkracht om mijn beklag te doen als ze weer eens met een groepje op me afkwamen en begonnen te schelden en te duwen/trekken. Een grote mond konden ze terugkrijgen, mij krijgen ze niet klein. En als het moest, dan sloeg ik ook zeker wel van mij af. Want ja, als ik ze zou negeren dan hadden ze me, zo dacht ik. Zelfs voor vriendinnen die gepest werden kwam ik nog op. Weer een probleem erbij. Ik trok mij als kind het lot van anderen al aan, vooral als het om pesten ging. Ik kan niet tegen onrechtvaardigheid. Mijn vriendinnen beten ook niet van zich af, die liepen gekwetst weg, dus sprong ik voor ze in de bres. Achteraf had ik dat ook niet moeten doen misschien, nog meer problemen erbij.

Mijn omgeving was dus niet veilig. Ik kon nergens de steun en troost vinden die ik als kind nodig had. Jarenlang heeft het pesten geduurd, maar ik zei niks tegen de mensen om mij heen. Ik zweeg, alsof er niks aan de hand was.

Dit heeft echt veel meer impact gehad dan mensen dachten. Zelfs meer dan ik zelf ooit gedacht zou hebben. Het achtervolgt mij mijn hele leven al. Het heeft ervoor gezorgd dat ik super onzeker ben, moeilijk echt contact kan maken met mensen, heel veel moeite heb met het vertrouwen van mensen en vooral voor mijzelf moet zorgen zonder hulp van anderen te accepteren. Ik ben te vroeg volwassen geworden. Niet alleen volwassen, de ergste gevolgen die je kan bedenken van pesten, daar heb ik heel dichtbij gestaan. Maar gelukkig ben ik er nog en ben ik nog steeds dat “vechtertje” van vroeger.

Toch moet ik bekennen dat je bij mij aan de buitenkant niks ziet. Mijn overlevingsstrategie van vroeger om terug te vechten is minder geworden, maar het masker en de muur die ik gecreëerd heb die zijn er nog steeds. Ik heb zelfs al mijn gevoelens diep weggestopt. Opgeslagen in mijn lichaam. Ik ben altijd bezig om die stoere meid te laten zien, die meid die niet te kwetsen is. Maar die woorden van vroeger hebben zoveel schade aangericht vanbinnen, dat het heel moeilijk is om daar van te genezen.

Een mooie oefening voor het ervaren van de gevolgen.

Pak een vel papier. Mooi glad niet waar? Maak er nu een prop van. Ontvouw de prop weer en strijk het papier glad. Krijg je het weer net zo glad als voorheen?

Nee hè? Dat is ook wat er gebeurt bij iemand die gepest wordt.

‘Woorden doen geen pijn’ zeiden ze vroeger… Dus wel!

Ondertussen ben ik zover dat ik inzie dat ik als klein gekwetst meisje heel veel nodig had, maar dat niet kreeg. Dat ik daardoor een heel boos meisje in mij ontwikkelde die voor dat kleine meisje opkwam. En nog steeds..

Ik heb geen verwijten meer naar mijn leerkrachten van vroeger. Zij wisten niet beter. Ik zweeg tenslotte over de oorzaak. Onderging de ‘preek’ of straf die ik kreeg. Ik had het verdiend..

Dat geldt ook voor de mensen die mij vroeger gepest hebben. Ik heb bijna medelijden met ze, omdat ze niet wisten hoe ze iemand die “anders” was moesten respecteren.

Zelf heb ik ook voor de groep gestaan. Als ik ook maar iets merk van een vervelende sfeer of uitsluiting van een leerling trek ik de teugels extra aan. Ik vind het heel erg belangrijk dat ieder kind zich veilig voelt. In elk geval veilig genoeg om met mij te komen praten wat diegene dwars zit. Gehoord en gezien te worden. Iemand waarbij ze zich veilig voelen. Iets wat ik in die tijd niet had.

Ik weet als geen ander wat de latere gevolgen kunnen zijn…

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , | Een reactie plaatsen

jurkjes

Nog even, en dan ben ik een jurkjesmeisje als ik zo doorga..

Voor de bruiloft van een vriendin was het thema gala. Ik in gala…. Nu heb ik wel een galajurk hangen, maar die paste ik 2 jaar geleden net en nu dus niet meer. Te ruim.. Dat was dus geen optie. Daarbij voel ik mij ook helemaal niet prettig in een jurk en al helemaal niet in een galajurk. Bedenk daar even bij dat ik daarin door Leiden moest lopen dan. Echt niet!
Dus op zoek naar een jurkje. Netjes, want ja gala is ‘over the top’.
Zomerjurkjes (wat bij mij al netjes is) besteld via internet. Actie, dus leuk prijsje. Maar, die zouden op zijn vroegst eind mei binnenkomen en liet ik dat nou begin/half juni nodig hebben. Gokje. Dus toch ook Emmen maar een keer in om op zoek te gaan naar een jurkje dat ik leuk vind – al een hele opgaaf- en waar ik mij prettig in voel. Kwam ik de dag voor de geplande zoekdag een leuk, net jurkje tegen op de markt. Verliefd op, maar wel even wennen aan het idee. Toch meegenomen en ik was/ben er superblij mee! Ik heb hem zelfs erna nog/al een keer gedragen!
De bestelde jurkjes waren wel op tijd binnen.

Schoenen/ sandalen had ik gelukkig wel al. Van die nette open gevallen, met beetje bling erop. Die zoektocht was dus niet nodig. Halleluja! Enige angst de dag voor de bruiloft was dat ik gips kreeg of dat ik alleen gympen aankon. Laat ik nou zo’n stumper zijn die twee dagen voor een bruiloft een grote rol inpakpapier op haar tenen laat kletteren.. Geen gips, alleen goed gekneusd. Helemaal happy kon ik die zaterdagmorgen toch mijn sandalen aan! Later wel gewisseld naar gympen, maar we konden in elk geval netjes beginnen. Beter ook dan op mijn -sportieve- slippers.

Vandaag heb ik een besteld jurkje aan.

Ik voel me er vreemd – maar mooi- genoeg ook goed in.

Het is niet de hele dag wennen aan het feit dat ik een jurkje aanheb. Het geeft een goed gevoel en dat heb ik normaliter toch echt niet! Geef mij maar een spijkerrokje, lekker simpel, stoer en toch vrouwelijk.

Het geeft maar weer aan hoe iets waar je altijd moeite mee had zo ineens veel gemakkelijker gaat. Nu moet ik ook wel toegeven dat ik weer ietsje beter in mijn vel zit, maar een jurkje aan is wel een groot ding voor mij.

Zoals ik al zei: nog even en ik ben een jurkjesmeisje.. You never know!!

xoxo

Geplaatst in filosoferen... | Een reactie plaatsen

oldie

Hoe grappig, ik zocht iets op en kwam toen een oud verslag tegen. Wel meerdere eigenlijk, maar ik vond het wel leuk om deze, superoude, tekst te delen.. Het was toen voor een opdracht van Nederlands, in mijn eerste jaar SPW.

‘Hé, vieze turk!’ ‘Kutbuitenlanders!’ Hoe vaak hoor je dat wel niet. Je zou er eens op moeten letten, gewoon voor de lol. Hoeveel mensen dat je wel niet hoort discrimineren. En dan nog na te gaan dat velen het denken en niet zeggen…

Helaas denken velen er niet bij na. De gevolgen kunnen groots zijn. Denk aan het liedje van Lange Frans en Baas B. De agressie van die mensen zouden ook wel eens discriminatie kunnen zijn. Hier ging het om het ‘mond opentrekken’, maar stel dat degenen ze discrimineerden op afkomst en het bijvoorbeeld buitenlanders waren die het slachtoffer klappen geven. Vind je het dan ook zinloos?

Natuurlijk is het dan nog steeds zinloos geweld. Het zegt niet dat discrimineren goed is! Je maakt het verschil tussen mensen die hetzelfde zijn als ieder ander, ongeacht afkomst of huidskleur. Verschil behoort geen negativiteit voort te brengen.

Stel je voor: Je gaat solliciteren en je wordt niet aangenomen, omdat je van Marokkaanse afkomst bent en een hoofddoek draagt. Je vriendin, die Nederlands is, wordt wel aangenomen en hoor later waarom jij niet bent aangenomen: ze willen geen buitenlanders.

Zou je je dan gediscrimineerd voelen of niet? Dit is tenslotte discriminatie. Er wordt geoordeeld op uiterlijk (hoofddoek) en afkomst (Marokkaanse).

Of een ander voorbeeld. Dit valt me op, op het werk. Mijn baas zei laatst: ‘We hebben een neger die jat.’ Het ‘neger’ in deze zin geeft een simpele beschrijving, maar op een negatieve en discriminerende manier.

Als ‘neger’ veranderd was in negroïde man/vrouw is het een nette beschrijving van een persoon met een donkere huidskleur. Niet tot discriminatie te bestempelen.

Maar helaas kom je discriminatie overal tegen: op het werk (opmerkingen voornamelijk), op school (in de wandelgangen en het schoolplein) en op straat. Op deze manier krijgen mensen vanzelf vooroordelen en gaan anderen beoordelen op uiterlijk. Ze leren de persoon echter niet kennen. Als het op deze manier doorgaat, trekken de cultureel verschillende groepen steeds meer naar hun eigen cultuur terug. Het verschil wordt benadrukt en de discriminatie zal stijgen.

Bij discriminatie trek je dan ook je eigen “soort” voor en zijn alle anderen “anders” en “minder” in jouw ogen.

Is dit wat we willen? Het verschil in afkomst en uiterlijk benadrukken en dus eigenlijk discrimineren? Want als we zo doorgaan zal dat zeker gebeuren. Leer een persoon kennen en oordeel dan pas over alleen die persoon, want iedereen is anders, uniek. Zelf wil je toch ook niet gediscrimineerd en beoordeeld worden op je huidskleur? Doe dit  dan ook niet bij anderen. Mensen zullen meer respect voor je tonen als je ze eerst wil leren kennen.

xoxo

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Verandering

Weet je, je kan je eigen acties erkennen, verantwoording daarvoor nemen, maar neem je dan niet de verantwoordelijkheid van de ander weg? Kan die dan niet blijven wijzen, omdat jij je acties erkent? Je geeft je fouten toe. Reden voor de ander om jou op die fouten te wijzen, nogmaals.

Is het niet veel beter als de ander een keer de verantwoordelijkheid neemt? En dan bedoel ik niet de volledige verantwoordelijkheid, want er zijn altijd twee schuldig in een discussie, ruzie, meningsverschil of hoe je het ook wilt noemen.

Kom je niet veel verder als je allebei gewoon de verantwoordelijkheid neemt? Dan is het euvel volgens mij ook sneller uit de wereld.

Je kunt je verantwoording nemen, de enige zijn die het aandeel erkent, maar dan ligt het gevaar van een laag zelfbeeld op de loer. De ander kan blijven wijzen, waardoor jij je steeds slechter gaat voelen. En de ander maar triomferen, want ze hebben ‘gewonnen’. Het is geen strijd om een winnaar. Het is bedoeld om weer gelijkgestemd te worden. Op die manier weer samen verder te kunnen.

Maar dan moet je niet vergeten dat er van beide kanten iets moet komen. Water bij de wijn doen. Blijf je vasthouden aan je standpunten, blijf je die bevestiging zoeken, dan zal je niet verder komen. In elk geval niet in je eigen ontwikkeling. Dat loopt dan spaak. Is dat wat je wilt bereiken? Ik mag toch aannemen van niet.

In relaties gaat het om geven en nemen. Soms loopt het even stroef, al zou het natuurlijk geweldig zijn als dat nooit gebeurd. Maar dat is onrealistisch. Mensen kunnen elkaar aanvullen, maar ze zullen iemand niet compleet maken.

Maar het is ook zo dat mensen veranderen. Door de dingen die ze in hun jeugd hebben meegemaakt, maar ook pas in het verleden. Elke situatie zorgt voor een verandering. Dat kan zijn in het contact met iemand, maar ook in hun zelfbeeld. Het is lastig om dingen te veranderen, je bent zo gewend om de dingen juist op die manier te doen. Patronen die er door de jaren heen zijn ingeslopen. Doorbreken geeft dan een hele strijd. Niet alleen met de omgeving. Je reageert tenslotte anders dan de omgeving gewend is, waarbij zij nog in dat oude verwachtingspatroon zitten en vanuit dat patroon reageren. Als je vaker dat nieuwe gedrag kan laten zien, voor jezelf, zal de omgeving uiteindelijk langzaamaan ook mee veranderen. Dat is onvermijdelijk. Dat kan betekenen dat het contact anders

wordt, maar ook dat je uit elkaar groeit. De interesses liggen op andere gebieden.

Het is niet verkeerd om te veranderen, zolang je het maar voor jezelf doet en niet voor je omgeving. Voor je omgeving werkt alleen maar averechts, je vervreemd van jezelf. Tot je een burn-out krijgt, omdat je overwerkt bent om je anders voor te doen dan wie je bent. Wat, je weet zelfs niet eens meer wie je bent op den duur.

Het belangrijkste i s om trouw te blijven aan jezelf. Dan pas kan je jezelf zijn en kan je groeien in het leven. Het beste uit jezelf halen. En ja, soms moet je daar hard voor vechten. Zolang je het voor jezelf doet, om zelf een beter mens te worden, tevreden te zijn met wie je bent, dan pas is het goed.

Zodra je jezelf lief hebt, zijn de hoogste bergen niet hoog genoeg.

Geplaatst in filosoferen... | Een reactie plaatsen

Stel er bestaat een God, aangezien ik niet in God geloof…

Mensen zeggen dat God een plan heeft voor iedereen. Je krijgt dat op je pad wat je op dat moment nodig hebt. Hij zal je niet meer geven dan je aankan. Hoe sterk moet ik dan wel niet zijn op dit moment. Elk ding, elke gebeurtenis, heeft een bedoeling. Als ik al die afscheiden op mijn pad krijg, zorg, familie, dan moet ik dat dus op dit moment nodig hebben om iets te leren. Je krijgt wat je aankan. Toch voelt het als teveel. Mensen die ik vertrouw vertrekken, hoe cliché in mijn leven. Familie van mij is opgegeven door de artsen en ligt op sterven. Ze maakt plaats voor een nieuw leven, mijn achternichtje die deze week geboren is. Het verdriet en de vreugde komen dan tegelijk. Ik klaag al dat het teveel is, laat staan voor mijn nicht die een dochter krijgt en haar moeder aan het verliezen is. Dan mag ik dus eigenlijk niet klagen.

Toch in combinatie met alles voelt het als teveel. Dat leuke plan, pad of hoe je het ook wilt noemen, is niet gemakkelijk. Totaal niet. Als je er verder over nadenkt, is het leuk dat er een pad is die al voor je uitgestippeld is om dingen te leren op het moment dat je daar klaar voor bent. Aan de andere kant is die God dan helemaal niet zo lief, want hij doet alles tegelijk. Makkelijk maakt Hij het je niet. Die liefheid en de liefde die Hij iedereen altijd onvoorwaardelijk geeft heeft dan wel een bittere bijsmaak.

Als ik moet nadenken over welke les ik eruit moet trekken, denk ik dat Hij mij leert wat ik door de jaren heen al geleerd heb. Hij geeft er extra nadruk op dat je er uiteindelijk alleen voor staat.
Wil ik al dat afscheid nemen wel accepteren? Eigenlijk niet. Misschien wil Hij dat ik dat wel leer. Al is het eerder het toelaten van de gevoelens die erbij horen, want die stop ik continu weg. Ik kom koud en kil over, omdat ik mij gigantisch aan het afsluiten ben en groot probeer te houden. Misschien moet ik wel leren om mij kwetsbaar op te stellen en is dat het doel dat Hij voor mij gesteld heeft. Al is mijn eigen doel, voor mijn gevoel, om andere mensen op te vangen en er voor ze te zijn. Maakt niet uit wie. Familie, vrienden, collega’s, kennissen, hulpverleners of vreemden. Daarvoor moet ik mij kunnen afsluiten.

Maar wat brengt het dat ik op deze manier ga redeneren. Ik geloof niet in God, maar ga wel redeneren alsof Hij een plan heeft voor iedereen om te leren. Waarbij ik Hem niet aardig vindt. Ik vindt het zelfs erg onaardig dat iemand zoveel aan een ander kan geven. En als dat is om te laten zien hoe sterk een persoon is, dan heeft Hij niet goed nagedacht over de gedachten die een mens kan hebben door Zijn plan.

Daarentegen geloof ik wel in het paranormale. Het is niet voor niets dat als ik mij op iemand concentreer ik precies, of bijna altijd precies, kan voelen hoe diegene zich voelt. Of is dat ook iets dat Hij op mijn pad heeft gebracht. Ik geloof in geesten, waarom ben ik anders soms alleen, maar voelt het alsof er anderen bij mij zijn. Wetende dat mijn oude oppas, de collie Anouschka, echt nog wel ergens is en dat mijn opa ook veel komt kijken of het goed gaat. Waarom is mijn kat anders soms op 1 plek gefixeerd, of heb ik de neiging in sommige ruimten altijd naar eenzelfde plek te “moeten” kijken. Alsof er iets is, een soort energie. Maar dat past niet in het verhaal van God. Hij die alles geschapen heeft, waarbij eenieder naar de Hemel gaat.

Wat brengt het dus dat ik zo ga redeneren. Dat deze gedachten ineens in mij opkomen en ik ze niet los kan laten. Ja, ik heb een cursus Christendom en Bijbel gedaan, maar of dat nu de reden is. Ik ben totaal niet gelovig opgevoed en nu ga ik over dingen nadenken, waar ik niet in geloof. Welk doel zit hierachter. Heeft Hij daar iets mee te maken? Waarom had ik anders ineens de gedachten om vanmorgen naar de kerk te gaan. Ik, naar de kerk.. Hoort het bij het ontdekken wie ik echt ben? Maar hoe kan het dan dat ik ineens over God ga nadenken.

Al blijf ik bij mijn punt. Hij is niet aardig, als hij zoveel op je pad kan brengen op 1 moment in je leven, een moment dat het al niet makkelijk is. Of het nu met de gedachte is dat ik het aankan, omdat je niet meer krijgt dan je aankan, toch vind ik het niet aardig. Eerder heel onaardig om mensen op zo’n harde manier door het leven te laten gaan. En welk doel erachter moet zitten, ik zou het niet weten. De denkwijze dat ik er toch wel alleen voorsta of alleen voor kom te staan is irrationeel, dus waarom zou Hij mij de dingen geven die dat bevestigen?

Voor mijn gevoel heb ik heel andere dingen nodig dan die Hij mij geeft. Al moet ik ook leren accepteren dat die dingen er niet zijn. Dat mijn tante zo ziek is en ik echt die kant niet op kan, waar ik nu achter ben gekomen in plaats van continu de twijfels, is omdat ik geen afscheid wil nemen. Als het gebeurd is, dan is het gebeurd. Afscheid nemen bevestigt alles. Dan kan ik gevoelsmatig 1 of 2 weken later heen voor een begrafenis/crematie. Heel egoïstisch, maar dat kan ik niet aan, dat trek ik niet. Ik wil niet egoïstisch zijn, maar ik kan mij er ook niet toe dwingen. Een punt dat ik moet accepteren.

Dan heb ik liever het onvermijdelijke, dan heb ik minder met mijn gevoel te maken. Dan kan ik mijn gevoel blijven blokkeren, groot en sterk voorkomen en eenieder opvangen als het nodig is. Zelf kom ik later wel.

Geplaatst in filosoferen... | 1 reactie